Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑ – ΘΕΟΓΟΝΙΑ ΗΣΙΟΔΟΥ


Σύμφωνα με τη «Θεογονία» του Ησίοδου (8ος αι. π.Χ ) καταρχήν υπήρξε το
Χάος. Στη συνέχεια έγινε η Γη, η σταθερά έδρα των πάντων. Από τη Γη
γεννήθηκαν πρώτα ο Ουρανός, για να τη σκεπάζει και την προστατεύει και ο
Έρωτας. Η Γη είναι σα μια πλατιά στέρνα (= η Μεσόγειος θάλασσα, που
περιβάλλεται από ξηρά) και στη περιοχή των Εσπερίδων, υπάρχει το όρος Άτλας
στην κορφή του οποίου ένας γίγαντας, ο Άτλας, κρατά στους ώμους του τον
αχανή Ουρανό, το ουράνιο θόλο που σκεπάζει τη Γη και στον οποίο βρίσκονται τα
άστρα. Στη συνέχεια από τον Ουρανό και τη Γη γεννήθηκαν οι θεοί: ο Κρόνος, ο
Ποσειδώνας, η Ρέα, η Δήμητρα η Εστία και η Αφροδίτη Ακολούθως από τον Κρόνο
και τη Ρέα γεννήθηκε ο Δίας. Μάλιστα η Ρέα, όταν επρόκειτο να γεννήσει το Δία,
κατόπιν συμβουλής των γονέων της, κατέφυγε κρυφά στην Κρήτη όπου τον
γέννησε κρυφά στο όρος Δίκτη, επειδή ο παιδοκτόνος πατέρας του, ο Κρόνος,
έτρωγε τα παιδιά του φοβούμενος μήπως κάποιο από αυτά του πάρει το θρόνο.
Ακολούθως ο Δίας με διάφορες θέες γέννησε την Αθηνά, τον Απόλλωνα, τον
Ερμή, ο Άρη, την Άρτεμη και τον Ήφαιστο.
Κάνοντας, λοιπόν, ετυμολογία του ονόματος του θεού «Κρόνου», του πατέρα
(ή και παππού ) των 12 Ολύμπιων θεών, βλέπουμε ότι σημαίνει ο χρόνος, από το:
εκ- ρέω > εκ-ροή, Κρόνος, κρουνός, (ε)κρέματα > χρήματα.... Βλέπε και λεξικό
“Αρχαίας Ελληνικής”, Ι. Σιδέρη: «Κρόνος = ο χρόνος, κρονόληρος = ο γέρος, ο
πολύχρονος και ξεμωραμένος άνθρωπος. Επομένως ο θεός Κρόνος είναι ο
χρόνος, ο γενάρχης μα και φονιάς των πάντων, άρα ο άστοργος πατέρας. Ο
Κρόνος > χρόνος είναι εκείνος που φέρνει τη ζωή (ΖΕΥΣ), καθώς και την
ανάσταση της φύσης την Άνοιξη, αλλά και που στη συνέχεια την τρώει άσπλαχνα
με το θάνατο στα γηρατειά. Ο Χρόνος ως στοιχείο γεννιέται όπου υπάρχει Γη και
Ουρανός και στη βασιλεία του (στο χρόνο) όλα γεννιούνται, αλλά και όλα
πεθαίνουν. Το μόνο που δεν πεθαίνει ή που δεν τρώει ο Κρόνος (ο χρόνος) είναι η
ζωή, ο Δίας ή Ζευς. Επιβιώνει με τέχνασμα, με το κλείσιμό της μέσα σε σπόρο, κάτι
ως γίνεται με αυτόν που μπαίνει σε σπήλαιο, οπότε ο Κρόνος (χρόνος) τρώει το
σώμα, την ύλη και η ζωή γλιτώνει και αναβιώνει κατόπιν ως παιδί. Αυτός είναι και
ο λόγος που η ελληνική μυθολογία λέει ότι ο Κρόνος εξαπατήθηκε από τη Ρέα
δίνοντάς του να φάει μια πέτρα αντί για το νεογέννητο Δία. Ο θεός Δίας ή Ζευς
είναι η προσωποποίηση της Ζωής, αλλά και το αίτιο για το ζην.Συγκεκριμένα ο
Ησίοδος αναφέρει:
<<Αληθώς, βεβαίως, καταρχήν το Χάος έγινε. Στη συνέχεια η πλατύστερνος
Γη, η αιώνια σταθερά έδρα πάντων (των αθάνατων, οι οποίοι κατέχουν τις
κορυφές του χιονισμένου Ολύμπου και τα σκοτεινά Τάρταρα εις τα βάθη της γης
με τους μεγάλους δρόμους) και ο Έρως, ο οποίος είναι ο ωραιότερος μεταξύ των
αθανάτων θεών και παραλύει τα μέλη όλων, δαμάζει τη σκέψη και τη βούληση.
Από το Χάος γεννήθηκαν το ‘Έρεβος και η μαύρη Νύκτα. Από τη Νύκτα δημιουργήθηκε ο Αιθέρας και η Ημέρα……. Η Γη δε λοιπόν πρώτον μεν γέννησε
ίσο με τον εαυτόν της τον αστερόεντα Ουρανό, για να τη σκεπάζει από όλα τα
μέρη, δια να είναι έδρα αιωνίως ασφαλής εις τους μακάριους θεούς. Αυτή δε, η Γη,
και το αχανές πέλαγος γέννησε, το οποίο ταράσσεται με τα κύματα, τον Πόντο,
δηλαδή χωρίς την ηδονική επαφή εκ του έρωτος, αλλά εν συνεχεία, αφού
συνεκοιμήθη με τον Ουρανό, γέννησε τον τρικυμιώδη Ωκεανό, τον Κοίο και τον
Κρείο και τον Υπερίωνα και τον Ιαπετό, τη Θείας και τη Ρέα, τη Θέμη και τη
Μνημοσύνη και την χρυστοστέφανο Φοίβη και την αξιέραστο Τηθύ. Μετά δε από
αυτούς νεότατος από τα παιδιά γεννήθηκε ο Κρόνος με τη δόλια σκέψη, ο
φοβερότερος από τους υιούς, τον ακμαίο δε μίσησε πατέρα του……. ..» (Ησίοδος
(Κοσμογονία – θεογονία 116 – 130
« Και η Θεία γέννησε τον Ήλιο το μέγα και τη λαμπρά Σελήνη και την Ηώ
(Αυγή), η οποία σε όλους τους υποχθόνιους ανθρώπους φωτίζει και εις τους
αθάνατους θεούς, οι οποίοι κατέχουν τον ευρύχωρο ουρανό, αφού δαμάστηκε δ’
έρωτος από τον Υπερίωνα….. (Ησίοδος (Κοσμογονία – θεογονία 370 – 375)
«και τη στείλανε λοιπόν (τη Ρέα) στη Λύκτο, στην πλούσια της Κρήτης χώρα,
τη μέρα που ήταν να γεννήση το πιο νέο από τα παιδιά της, τον μεγάλο Δία και
δέχτηκε το βρέφος η πελώρια Γη στην Κρήτη τη μεγάλη να τον θρέψη και να τον
φροντίζη. Και τότε, μεσ’ απ΄της γρήγορης νύχτας τα σκότη φέρνοντάς τον, ήρθε
στο Δίκτο ή άλλως Δίκτη και παίρνοντάς το από το χέρι της , σ’ απάτητη τον
έκρυψε σπηλιά μέσα στης γης τα βάθη, στο Αιγαίο βουνό το κατάμεστο από
βλάστησι. Και στ ουρανού τον γιο, στον μεγα άνακτα, στον πρωτο βασιλέα των
θεών, σπαργάνωσε μεγαλο ένα λιθάρι και του τώδωσε χέρι με χέρι και κείνος τότε
παίρνοντας στα χέρια του, τ’όριξε στην κοιλιά του ο δυστυχής! ( «πέμψαν δ’ ες
Λύκτον, Κρήτης ες πίονα δήμον/ οππότ’ άρ οπλότατον παίδων ήμελλε τεκέσθαι, /
Ζήνα μέγαν, τον μεν οι εδέξατο Γαία πελώρη, Κρήτη εν ευρείη τραφέμεν
ατιταλλέμεναί τε./ ένθα μιν ίκτο φέρουσα θοήν δια νύκτα μέλαιναν / πρώτην ες
Δίκτον’ κρύψεν δε εν χερσί λαβούσα/ άντρω εν ηλιβάτω ζαθέης υπό κεύθεσι Γαίης,
αιγαίω εν όρει πεπυκασμένω υλήεντι»……Θεογονία Ησιόδου, στίχοι 476 – 485, μτφ
Π. Γ. Λεκατσά, «Επιστημονική Εταιρεία Παπυρος»)
«Ο Άτλας, ο γιος του Ιαπετού και της Κλυμένης, κρατεί τον αχανή ουρανό
ένεκα αδήριτου ανάγκης εις τα πέρατα της γης, προ των γλυκόφωνων Εσπερίδων
, αφού ίσταται όρθιος με την κεφαλή και τα ακούραστα χέρια του, διότι αυτή τη
μοίρα όρισε ο σοφός Δίας>> (Ησίοδος (Κοσμογονία – θεογονία 517 – 520)
ΠΗΓΗ ~ΚΡΑΣΣΑΝΑΚΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ