Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

ΠΡΩΤΟΣ ΔΕΛΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ







Κέκλυθ' Ἑ -- λικ - ῶνα βα-θύ-δεν-δρον αἵ λά-χ-ετε
Δι-ὸς ἐ-ρι-βρόμουου θύ-γα-τρες εὐ-ώ-λενοι, 
μό-λε-τε,συν-ό-μαι-μον ἵ-να Φοιοῖ-βον ὠι-δαεῖ-σι 
μέλ-ψη-τε χρυ-σε-ο-κό-μαν, ὅς ἀ-νὰ δι-κό-ρυν-βα
Παρ-νασ—σίδος ταᾶσ-δε πε-τέ--ρας ἕ—δραν ἅμ' ἀ-γα—κλυ—ταιεῖς 
Δεελ—φί-σιιν, Κασ-τα λί-δος
εοὐ-ύ-δρου νά-μματ' ἐ-πι-νί-σε-ται Δελ-φόν ἀ-νὰ
πρωῶ-να μααν-τειεῖ-ον ἐφ-έ--πων πά-γον.

Ἤν κλυ-τὰ με-γα-λό-πο-λις Ἀθ-θίς, εὐ-χαιεῖ-σι
φε-ρό-πλοι-ο ναί-ου-σα Τρι-τωω-νί-δος
δά-πε-δον ἄ-θραυστον• ἁ-γί-οις δὲ βω-μοιοῖ-σιν
Ἅ-φαιστος αἰεί-θει νέ-ων μῆ-ρα ταού-ρων•
ὁ-μουοῦ δὲ νιν Ἄ-ραψ ἀτ-μός ἐς Ὄ-λυμ-πον ἀ-να-κίδ-να-ται•
λι-γὺ δὲ Λω-τοὸς βρέ-μων αεἰ-ό-λοις
μέ-λε-σιν ὠ-δαάν κρέ-κει.
Χρυ-σέ-α δ' ἁ- δύθρους κί-θα-ρις ὕμ-νοι-σιν ἀ-να-μέλ-πε-ται.
Ὁ δὲ τεχ-νι-τωῶν πρό-πας ἑσ-μός Ἀθ-θί-δα λαχών 
τὸν κι-θα-ρί-σει κλυ-τὸν παῖ-δα με-γά-λου Δι-ὸς ὑ-μνοῦ-σί σε
παρ' ἀκ-ρο-νι-φῆ τον- δε πά-γον, αἄμ-βροτ' ἀ-ψευ-δὲ
ὅς πᾶ-σι θνα-τοιοῖς προ-φαί-νει εις λό-γι-- α,
τρί-πο-δα μαν-τειεῖ-ον ὡς ειεἷ-λες,
ἐχ-θρὸς ὁν ἐφρ-ου-ούρειει δρά-κων,
ὅ-τε τε-οῖ-σι βέ-λε-σιν
ἔ-τρη-η-σας αἰ-ό-λον ἑ-λικ-τὰν φυ-άν,
ἔσθ' ὁ θηρ συχ-νὰ συ-υ-ρίγ-μαθ' ι-ἱ-εὶς ἀ-θώ-πευτ' ἀ-πέ-πνευσ' ὁ-μῶς•
ὡς δὲ Γα-λα-ταᾶν Ἄ-ρης βάρ-βα-ρος,
τάνδ'ὁς ἐπὶ γαῖαν ἐπέραασ' ἀ-σέπτως,
χι-ό-νος ὤ-λεθ'ὑ-γραῖς βο-λαῖς.
Ἀλλ'ἰὼ γε-ένναν.


Ὁ ποιητὴς προσκαλεῖ τὶς ὀμορφόχερες θυγατέρες τοῦ πολύβροντου Δία ποὺ κατοικοῦν στὸν βαθύδενδρο Ἑλικῶνα, γιὰ νὰ ψάλλουν ὕμνο πρὸς τὸν Φοῖβο, ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τὶς Δελφικὲς νύμφες προσφέρει τὸ χάρισμα τῆς μαντικῆς στὰ καθάρια νερὰ τῆς καλλίρροης Κασταλίας. Τὸν ὕμνο αὐτὸ τὸν ἀφιερώνει ἡ πόλη τῆς ὁπλοφόρου Τριτωνίδος, τῆς Ἀθηνᾶς, στοὺς βωμοὺς τῆς ὁποίας καίει ὁ Ἥφαιστος μηροὺς νέων ταύρων καὶ ὁ μαῦρος καπνὸς ἀνεβαίνει πρὸς τὸν Ὄλυμπο ἑνωμένος μὲ τοὺς ἤχους τοῦ αὐλοῦ καὶ τῆς κιθάρας. Εἶναι ὕμνος τῶν μουσικῶν πρὸς τὸν ἔνδοξο κιθαριστὴ Ἀπόλλωνα, αὐτὸν ποὺ χορηγεῖ τὶς προφητεῖες, ἀφότου σκότωσε μὲ τὰ βέλη του τὸν δράκοντα ποὺ φρουροῦσε τὸν μαντικὸ τρίποδα, ἀκόμη πρὸς αὐτὸν ποὺ ἔσωσε τοὺς Δελφοὺς ἀπὸ τὰ στίφη τῶν Γαλατῶν.